این جمله‌ای است که احمد شاملو در سال ۱۳۵۸، در دل تاریک‌ترین روزگاران، بر کاغذ آورد. شعری که امروز، بیش از چهار دهه بعد، هنوز در گوشه‌گوشه زندگی ما طنین‌انداز است.
زبان رنگ‌ها، زبان عشق
در این اثر، سبز رنگ غالب است، رنگ زندگی، رشد، و امیدی که از دل سخت‌ترین شرایط سر برمی‌آورد. خطوط سبز پرانرژی و موج‌وار، مانند نسیمی تازه در «پستوی خانه» می‌پیچند؛ همان‌جایی که شاملو می‌گوید عشق باید پنهان شود.
طلایی و زرد، رنگ‌هایی از تابش و گرما، در میان موج‌های سبز می‌درخشند. نماد آتشی که شاعر می‌گوید «به سوخت‌بار سرود و شعر فروزان می‌دارند»—آتشی که حتی در سرمای بن‌بست، خاموش نمی‌شود.
بنفش و آبی در زمینه، عمق و راز را روایت می‌کنند؛ همان رازهایی که در پستوی خانه نهان شده‌اند، دور از چشم تازیانه‌زنندگان.
ریتم خط، ریتم شعر
خطوط شکسته و تند، با حرکتی خشمگین ولی کنترل‌شده، ضرب‌آهنگ «تازیانه» را به تصویر می‌کشند. اما در دل این آشوب، نعمت و زیبایی نهفته است، همان‌گونه که شاملو در میان ویرانی‌ها، عشق را پناه می‌برد.
خطوط رقصان و مارپیچ، حرکتی دارند که گویی می‌خواهند از قاب بیرون بزنند؛ مقاومتی در برابر «درخودخزیدگی» اجباری، اما در عین حال، حفاظتی هوشمندانه از ارزشمندترین دارایی انسان.
معنای امروزین
«عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد» این جمله امروز دیگر فقط یک توصیه امنیتی نیست. تبدیل به فلسفه‌ای از بقای زیبایی شده است. در دنیایی که هنوز «دهان‌ها را می‌بویند» و «دل‌ها را می‌پویند»، هنر و عشق، تنها پناهکگاه های مهم برای انسان است و چنین ذوق و تفکر گاها در افراد زیادی نمیتوان یافت.