تابلو نقاشیخط پنجره نگاه | اشعار سهراب سپهری | اثر مهرداد مقدم

از زبان هنرمند این تابلو نقاشیخط استاد مهرداد مقدم :اشعار سهراب بسیار گویا و سالها در کوچه های زندگی امروز قابل تامل و با معنایی ژرف در رابطه با نوع دقیقی از نگاهی که انسانها  نسبت مشاغل و رفتارهاو شخصیتشان دارند همواره مویداست و این شعر همه شخصیت‌ها و همه نوع نگاهها را که بارها و بارها در طول روز با اتفاقات و انسانهایی که با آنها روبرو میشویم تجربه کرده ایم، تداعی میکند و دلیل اصلی اینکه این شعر برای تابلو انتخاب شد دقیقا همین بوده است. معنایی که با نوع نگاه دیگران همیشه ساکن است و این معنا و طرز برداشت نگاه‌ها از چیزهایی که میبینند همواره بدون تغییر ادامه میابد. و اینکه سهراب در قسمتی از شعر که میگوید ( هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود ) یک فلسفه عمیق از رفتار اطرافیان و انسانهایی که چشمها همیشه میبینند و انسان را به ادراک نزدیکتر میکنند و سهراب آن را خیلی خوب تداعی کرد ولی بتصویر کشیده نشده بود. وقتی سهراب در این شعر اشاره میکند ( حرفی از جنس زمان نشنیدم ) یعنی زمان برای مردم با نگاههای سطحی که دارند در حال گذر است و ( جنس زمان ) همان عیار زمان است که کمتر کسی در تعابیر و تفاسیر شعر سهراب به آن اشاره کرده است. جنس زمان و یا عیار زمانی که برای آموزش یک دانش آموز صرف میشود، جنس زمان و یا عیار زمانی که یک آرتیست نقاش برای پیدا کردن موضوع نقاشی خود صرف میکند، یا یک شاعر برای موضوع شعر خود تامل دارد، و یا معلم و استاد برای یک دانشجو و یا یک مادر برای تربیت فرزندان خویش صرف میکند آیا آنقدر عیار و جنس زمان محض در آنها اعمال شده است که باز خورد خوبی که همانها دوست دارند در اجتماعی خوب زندگی کنند، نتیجه ای در بر داشته باشد؟؟ آیا شماها و افرادی که این تداعی مهم در زندگی روزمره خود را بارها و بارها شنیده بودید، به آن توجه کرده اید ؟ خب، حالا جمله دیگر سهراب معنایش روشن میشود ( کفش هایم کو ؟؟ ) یعنی میخواهد جای دیگری برود که نگاه انسان ها کاملا متفاوت تر از چیزی باشد که سهراب آن را همیشه و همواره در اجتماع و دنیایی که در آن می زیست لمس کرده بود، دنیایی که انسانها دیگر وقتی مهمی را با چشمان خود میبینند چشمان خود را نبندند و از آن بسادگی نگذرند. واقعا ما میبینیم؟ آیا وقتی میبینیم متوجه میشویم یا اصلا وقتی حرف زشتی به ما میزنند به سادگی از کنار آن میگذریم؟؟ سهراب دیده بود که ممکن است شخصیت هایی خلافکار موقعیت های اجتماعی خوبی پیدا میکنند و سهراب دیده بود که قدرت این خلافکارانی که شاید سطح سواد و دانش آنها به دوران دبستان هم نمیخورد، چطور با قدرت هایی که بدست آورده اند با همان سطح سواد با زندگی دیگران بازی میکنند و خیلی خوب دنیای واقعی ادراک انسانها را بیان کرد و رفت. کفش هایم کو؟؟ چکسی بود صدا زد : سهراب؟؟ 

کفش هایم کو؟؟
چکسی بود صدا زد: سهراب؟؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.
مادرم در خواب است.
و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر.
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد
و نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد.
بوی هجرت می‌آید:
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.
صبح خواهد شد
و به این کاسه آب
آسمان هجرت خواهد کرد.
باید امشب بروم.