تابلو نقاشیخط پنجره نگاه

اجرای این نقاشیخط سهراب نیازمند درک عمیق از ریتم سکوت و مکث در اشعار سپهری است؛ جایی که شاعر می‌گوید «حرفی از جنس زمان نشنیدم» معنای زمان محض – صرف زمان واقعی برای یک موضوع – صرف زمان واقعی برای یک دانشجو برای یک دانش آموز که چیزی واقعا یاد بگیرد و یا صرف زمان برای یک تکه پارچه ای که هزاران معنا را با خود بدوش میکشد تا شاید خلافکاها یا افرادی که زمان و علاقه ای به فهم و شعور بیشتر نداشته اند در همین یک تکه پارچه چیزی را آویزه گوش خود کنند و شاید به اندازه سالها تحصیل مورد مهمی را در دنیایی که در آن زیست میکنند متوجه باشند و از آنکه سالها بیتفاوت از کنارش میگذشتند چیزی یاد بگیرند و برای جامعه استفاده کنند. مهرداد مقدم برای ترجمه این سکوت به زبان بصری، از تکنیک لایه‌بندی ضخیم رنگ و خراش‌های کنترل‌شده روی بوم استفاده کرده است تا بافتی زبر ایجاد کند که با لطافت ذاتی خوشنویسی سنتی در تضاد قرار می‌گیرد. این رویکرد در خلق یک نقاشیخط مدرن، باعث می‌شود مخاطب به جای خوانش خطی، با یک میدان نیروی بصری مواجه شود که در آن حروف در لایه‌های زیرین رنگ حبس شده و مفهوم عدم ارتباط را تداعی می‌کنند.
محور اصلی ترکیب‌بندی در این اثر، تقابل میان «چشم» و «پنجره» است که مستقیماً به مصرع «هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود» ارجاع دارد. در دسته‌بندی تخصصی نقاشیخط چشم، مهرداد مقدم فرم چشم را نه به صورت یک عضو آناتومیک، بلکه به شکل یک دهانه معماریِ نیمه‌باز ترسیم کرده که از درون آن حروفی نامفهوم و گسسته به بیرون سرازیر می‌شوند. این تکنیک در نقاشیخط نگاه، نشان‌دهنده نگاهی است که می‌بیند اما درک نمی‌کند؛ ویژگی‌ای که این اثر را از یک تابلوی دکوراتیو صرف متمایز کرده و به یک مانیفست بصری درباره انزوای انسان مدرن تبدیل می‌سازد.