تابلو نقاشیخط : تماشای اساطیر | اشعار سهراب سپهری

تابلو تماشای اساطیر هم راهی لندن شد….

این اثر سرانجام مسافر لندن شد، نزد مردی بزرگ و عزیز : علی سلامت…
«کاباره شمیران» را در تهران پیش از انقلاب بنا نهاد. آن سالها، این مکان فقط یک سالن نمایش نبود؛ سکویی بود که صداهای ماندگار موسیقی ایران از آن برخاستند. ابی، داریوش، هایده، حمیرا، مهستی. او نه فقط یک مالک، که معماری بود که صحنه‌ای ساخت تا تاریخ موسیقی ایران در آن رقم بخورد.
سال ۱۳۵۷ راهی لندن شد. اما تبعید برای او پایان نبود؛ آغاز شکلی دیگر از بودن بود. در لندن، در جمع ایرانیان مقیم انگلستان حضوری فعال داشت، محافل فرهنگی برپا کرد و زورخانه‌ها را سرپرستی نمود. او ریشه‌هایش را با خود به غربت برد.
در سرزمینی که مذهب و اعتقادات اسلامی چندان طرفدار نداشت، او با ایمانی استوار به خداوند پایبند بود. این تناقضِ زیستن در غربتِ جغرافیایی با وفاداری به باورهای دینی، تصویری از مردی می‌سازد که هویت خود را در هیچ شرایطی وانگذاشت.
زورخانه‌های سلامت در ایران، نامی آشنا برای اهالی ورزش باستانی بود. او پهلوان بود. مردی که در فرهنگ پهلوانی، جوانمردی و مردانگی از خصلت‌های اصلی او شمرده می‌شد.
این تابلو، با شعری از فریدون مشیری و تکنیک اکریلیک روی بوم، به کلکسیون علی سلامت تعلق داشت و در لندن به دست او رسید. اثری که چشم در مرکز آن، معبود را می‌نگرد و خطوط نستعلیق در اطرافش موج می‌زنند. این تابلو، آخرین اثری بود که از هنر ایران به دستش رسید.
مردی که این همه صدا را پروراند، این همه صحنه ساخت، این همه فرهنگ را در خود حمل کرد – چگونه می‌توان باور کرد که در یک رستوران ایرانی لندن، بر اثر مسمومیت غذایی، جان به جان‌آفرین تسلیم کرد!! تصادفِ تلخ پایان یک عمر، در سفره‌ای که قرار بود یادآور وطن باشد رخ داد.

درگشودم به چمن‌های قدیم / به طلایی‌هایی  که به دیوار اساطیر تماشا کردیم / من در این تاریکی / ریشه‌ها را دیدم : این شعر سهراب سپهری، روی تابلویی نقش بسته که به دست علی سلامت رسید. حالا او رفته و این واژه‌ها در قفسِ غربت، تنها مانده‌اند. شاید خودش هم در تمام سال‌های دوری، این نوع تماشا را نسبت به شخصیت هایی که در تمام طول عمر خود دیده بود بارها و بارها حس کرده بود و با این تابلو به خوبی مانوس بود.
کسانی که او را می‌شناختند، او را به جوانمردی و وطن‌پرستی می‌شناختند. مردی که سال‌های سخت دور از ایران را گذراند، اما ارتباط خود را با فرهنگ و خاطرات سرزمینش رها نکرد.
از کاباره شمیران تا زورخانه‌های سلامت، از تهران تا لندن—علی سلامت در دو قطب متضاد فرهنگ ایرانی حضور داشت: موسیقی و ورزش باستانی. او پلی بود میان آنچه به نظر می‌رسد ناسازگار است؛ و این وسعتِ وجود، فقدانش را چند برابر سنگین‌تر می‌کند.
این تابلو، اکنون یادگاری است از دستانی که صداها را پروراندند و از شخصیت والای انسانی که در غربت نیز سرفراز ماند. یادش جاودان.
به یاد و خاطره علی سلامت – دوست داشتنی، بزرگ، و جاویدان.